COUNTING THE DAYS

Jest chyba taki moment przesycenia w każdej podróży, gdzie ma się ochotę w jednej sekundzie zwinąć manele i niemalże w tym, w czym się stoi (a mam piżamkę, ha ha ) wskoczyć do autobusu, samolotu, auta bądź Bóg wie jeszcze do czego. Byleby dłużej nie pozostać w m-cu, do którego już jawną niechęć się czuje...

bo już się pragnie być gdzie indziej,

bo jest się już niecierpliwym z tęsknoty za swoim życiem, rodziną, przyjaciółmi i m-cami, do których się przywykło.

I ma sie już prawie walizki spakowanie ( raczej upchane ) ha ha...
Nigdy nie sądziłam, że taka sentymentalna będę (do tej pory wyjazdy to był luzik dla mnie )

i że doczekam się tak szybko tych jednocyfrowych liczb w swym odliczaniu (a jest ich dzis 5! hurra hurra!)

I mysle, jeszcze tylko te 5 dni i goodbye wy Amerykanie, hello my Polacy

( choć w wyobraźni tak naprawdę to widzę już jedynkę:) A jednak: Wszystko sobie można wmówić, haha
I na tą mysl szybko lecących dni : koncert o 10 rano sobie własnie w myslach urzadziłam:)

taką swoją arię operową, gdzie w jednej osobie jestem orkiestrą, spiewaczką i dekoracją sceniczną. A mówią, że człowiek nie jest samowystarczalny ..he!

Ah, co za impreza mi w duszy własnie gra :):):)

bo sie już doczekać POWROTU NIE MOGĘ!!!

Tylko nie ma nikogo kto by szampana serwował... (jednak z tą samowystarczalnoscią to grubo przesadziłam..)